• Elise Berkvens

Al sinds mijn vroege jeugd ben ik erg bewust van mijn lichaam. Ik was - en ben nog altijd - ontzettend gefascineerd door hoe alle onderdelen ten opzichte van elkaar werken. Ook zette ik mijn lichaam intensief in om mijn oneindig lijkende energie kwijt te kunnen. Klimmen, allerlei spelletjes bedenken en uitvoeren, ravotten, rennen.. en eh ook gewoon spelen! Helaas kende ik al gauw rug- en hoofdpijnen wegens een scoliose. Dit vergrootte in mijn geval nog meer mijn lichaamsbewustzijn. Het constant proberen recht wandelen kostte me veel moeite. Ik was ook lang en slungelig en werd langdurig gepest. Ook de andere mindere kantjes van mijn uiterlijk - zoals ik toen naar mezelf keek - hadden een grote invloed hierop. Gelukkig, naast het feit dat ik wist dat er betere tijden gingen komen, ving ik af en toe al een glimp op van de energie die ook tastbaar is voorbij de fysieke laag van mijn lichaam: door bijvoorbeeld samen met mijn moeder een yoga-oefening te doen waarbij je met je ogen gesloten beide handen heeeeel traag zijlings omhoog brengt totdat de handen elkaar raken. Het moment dat ze elkaar fysiek bijna raken voelde aan als magisch: ik voelde een doorzichtig warm laagje.


Vanaf toen keek ik weer met nieuwe ogen naar begrenzingen van mensen, dieren, planten & bomen en zelfs stenen. Het ging er bij mij steeds meer om, dat ik dingen kon uitsluiten dan bij elkaar optellen. Wat zijn we zeker "niet" in plaats van wel? En door beperkte visies uit te sluiten (zoals dat we alleen maar een fysiek lichaam hebben) werd het "wel" veld kleiner, maar daardoor de mogelijkheden daarbinnen wel ruimer. Er blijven dan maar weinig overtuigingen over waardoor we onszelf kunnen definiëren. Ik zeg daarbij wel: vanuit een groter geheel. Natuurlijk - als we inzoomen - zijn er begrenzingen nodig om dingen van elkaar te scheiden, omdat alles anders een grote chaos lijkt. De zee wordt begrensd van het land door de kustlijn, om het zo maar even te duiden. Maar die chaos kan net zo goed gezien worden als een prachtig geheel dat perfect in doorstroming is. Zoals bomen als een groot geheel ook communiceren op allerlei manieren, waar we alleen maar van kunnen dromen. Kan ik daar mee leven, met die wetenschap dat er vanuit een groter geheel niets duidelijk is, niets vastligt, behalve het feit dat er een vorm van bewustzijn is? Iedere keer als ik me daar - meestal mentaal - tegen verzet, voel ik weerstand in mijn lichaam. Maar als ik er in mee ga voel ik soms nog angst. Angst voor het onbekende, het kunnen overgeven aan het leven zelf.


Wie had dat gedacht dat ik dat nog altijd zou meenemen als uitdaging na meer dan 10 jaar ervaring te hebben met regelmatig yoga beoefenen en lesgeven? Het zijn telkens weer nieuwe rondes waar ik aan mee doe, iedere keer weer het thema maar dan verder uitgediept, uitgepuurd, steeds vrijer van innerlijke blokkades. Soms geloof ik echt dat we op aarde terecht komen met een grote stempel op ons voorhoofd: "toon mij dat ik beperkt ben", "ga over mijn grens", "ik ben geen liefde waard", "wees onaardig tegen mij" etc... om onszelf uit te dagen om te groeien en in te zien dat we zelf in staat zijn om - grotendeels, ik beweer niet dat alles onvermijdelijk is in het leven - onze kracht te vinden en in te zien dat deze stempels geen functie meer hebben.


Daarnet wandelde ik in het bos en werd overdonderd door de schoonheid van vormen, kleuren, details van bomen. Ik ervaar het als helend om te kijken naar deze gewaarwordingen, omdat ze me laten zien dat er zoveel creativiteit in het leven te vinden is. Alles wat ik buiten mezelf zie, kan ik zien als een weerspiegeling van wat er in mij aanwezig is. Als ik alleen maar in een muffe kamer zit dag en nacht, is er minder mogelijk - tenzij ik grote reizen maak in mijn verbeelding uiteraard:-) - maar door buiten te wandelen en om me heen te kijken naar bijvoorbeeld fractals - herhalingen van vormen, bijvoorbeeld takken van bomen, telkens kleiner en kleiner - vergroot ik het klankbord van wat ik "kan" zijn. Hoe mijn bloedbanen, zenuwbanen, longblaasjes ook allerlei vertakkingen maken en een prachtig levendig geheel vormen met zoveel meer binnen in het lichaam. En daarbuiten (of ook binnen;-) emoties, gedachtes, energie...





Omdat ik nogal neig naar erg bewust te zijn van mijn lichaam en verstrikt raak in het concept "begrenzing" of "beperking", ervaar ik het als medicijn om regelmatig te wandelen in de natuur of yoga te beoefenen met visualisaties. Deze bezigheden laten me zien dat er een verbinding is van binnen naar buiten via de waarneming en dat hetgeen ik waarneem weer alles in doorstroming brengt in mijn beperkte visie van wat mijn lichaam zou kunnen zijn. Ook het tegenkomen van voorbijgangers brengt me uit mijn beperkte gevoel. Ineens opent er een wereld zich en kan ik hallo zeggen tegen iemand die ik voorheen niet kende. Tot kort voorheen vond ik dit erg spannend, vanuit mijn introverte geaardheid. Tegenwoordig zie ik het als een feest om gewoon te zien wat er gebeurt op het moment zelf, zonder verwachtingen. Ik voel dan of ik gewoon wil knikken of iets wil zeggen of helemaal niks. Terwijl ik voorheen al meters van te voren bezig was met nadenken: wat zal ik zeggen, hoe en op welk moment? Door dat overpeinzen vergat ik een belangrijk aspect: het gewoon waarnemen van het moment van de ontmoeting, waarin de sleutel ligt. Ik ontnam mezelf, maar ook misschien de voorbijganger, om te kiézen echt contact te maken, of om vanuit het moment zelf te beslissen om niks te doen.


Het is heerlijk om me vrijer te voelen in én voorbij mijn lichaam. Tegelijkertijd "binnen" zijn maar ook de opening blijven voelen naar buiten. En weten: er is eigenlijk geen grens tussen binnen en buiten. Haal het idee van de deur of het raam weg en je ziet de eenheid die er altijd al is. Dat wil niet zeggen dat je gedwongen open moet zijn naar iedereen. Maar vanuit die openheid, eenheid of hoe je het ook wil noemen, kun je voelen wat juist is om wel, of niet te doen - of wat wel of niet in je aandachtsveld te brengen. Hoe dan ook blijf ik bewust van mijn lichaam. Dit lichaam is er als voertuig om door het leven te gaan. Ik zal altijd autonoom handelen, maar in verbinding met een grote onbekende speelruimte waar in feite niks vastligt. Het leven bruist, stroomt, tintelt. Mijn bereidheid tot inzien dat alles in eenheid is vergroot de capaciteit tot het kunnen ervaren van deze kwaliteiten. En om te beseffen dat ik altijd in alignment ben met het leven. Alleen heb ik het niet altijd door :-)

Shiatsu & yoga © 2019 webdesign by Elise Berkvens

  • Facebook
  • Instagram