Ik voel mijn lichaam niet meer

Soms zeggen mensen tijdens een eerste gesprek:

"Ik voel mijn lichaam niet meer."

Meestal bedoelen ze niet dat ze letterlijk niets meer voelen. Ze bedoelen dat ze de verbinding met zichzelf zijn kwijtgeraakt.

Ze leven vooral vanuit hun hoofd. Ze functioneren. Ze zorgen. Ze werken. Ze regelen. Maar wanneer iemand vraagt: "Wat voel je nu eigenlijk?" blijft het vaak stil.

Dat is veel normaler dan je misschien denkt.

Ons lichaam is voortdurend signalen aan het geven. Vermoeidheid. Spanning. Onrust. Verlangen. Verdriet. Ontspanning. Maar als we lange tijd onder druk staan, leren we die signalen vaak te negeren. Niet omdat we iets fout doen, maar omdat dat ooit hielp om verder te kunnen.

Het lichaam wordt dan steeds stiller op de achtergrond.

Lichaamsgericht werken begint daarom niet met grote doorbraken.

Het begint met kleine momenten van aandacht.

Een ademhaling die iets dieper wordt.

Een schouder die langzaam ontspant.

Voor het eerst merken hoeveel spanning je eigenlijk al maanden vasthoudt.

Dat klinkt misschien eenvoudig. Toch is het vaak een belangrijke eerste stap. Want wat je niet meer kunt voelen, kun je ook moeilijk verzorgen.

Tijdens een sessie proberen we niets te forceren. Er hoeft niets losgelaten te worden. Er hoeft niets gepresteerd te worden.

We creëren vooral een veilige omgeving waarin je lichaam opnieuw mag laten horen wat er al die tijd aanwezig was.

Vaak ontdekken mensen dan niet iets nieuws.

Ze ontdekken vooral zichzelf weer terug.

Warme groet,

Elise