Samen iets opbouwen en elkaar onderweg blijven vinden

Over oude patronen, onze achtergrond en de dagelijkse keuzes die verbinding mogelijk maken.

Gert en ik kunnen enthousiast plannen maken. Over ons huis, ons werk, de koppels die we willen begeleiden. Over hoe we willen leven, met ruimte voor betekenisvol werk, beweging, rust en elkaar.

En toch merkte ik de afgelopen tijd iets pijnlijks: terwijl we zo bezig waren met wat we samen wilden opbouwen, voelde ik me niet altijd verbonden met hem.

Ik had iets te delen en trof iemand die al vol zat. Soms kwam er een grapje, terwijl ik behoefte had aan aandacht. Soms werd de toon scherper. Ik begon dingen voor me te houden. Minder vragen, minder vertellen, mezelf wat kleiner maken.

Dat was voor mij een signaal om serieus te nemen. Ik voelde ook dat ik zelf minder liefdevol werd. Vanbinnen begon ik bij te houden wat er ontbrak, terwijl ik juist nabijheid verlangde.

Er kwam een moment waarop ik wilde zeggen: ik ben niet gelukkig met hoe dit tussen ons loopt. Onze verbinding heeft nu aandacht nodig.

Dat gesprek raakt bij ons allebei aan oude gevoeligheden. Bij mij aan de angst dat ik er uiteindelijk alleen voor sta. Dat ik met iemand iets wil opbouwen, maar hem onderweg kwijtraak. Bij Gert kan een vraag om verandering binnenkomen als de boodschap dat hij tekortschiet. Dan groeit de druk, terwijl ik juist steun probeer te zoeken.

Mijn behoefte aan aandacht is oprecht. Tegelijk ben ik gaan kijken naar hoe ik haar breng. Als ik bang ben, komt er haast in mijn woorden. Dan wil ik graag onmiddellijk voelen dat het goed zit. Voor Gert kan die urgentie het moeilijker maken om te horen wat ik eigenlijk probeer te zeggen.

Het hielp om dat van mezelf te erkennen en ook te vragen: wat raakt jou wanneer ik zo naar je toe kom? Wat heb jij nodig om hierover met mij in gesprek te kunnen blijven?

Daarmee verdwijnt mijn behoefte niet. Er komt wel meer ruimte om elkaar te begrijpen. En om helder te blijven over gedrag: boosheid mag er zijn, maar hoe je die uit naar je partner doet ertoe. We willen allebei kunnen zeggen wat moeilijk is, zonder elkaar kleiner te maken.

Dit raakt rechtstreeks aan een kern van Connected Hearts: denken, intentie en handelen met elkaar verbinden.

We kunnen verlangen naar een warme relatie, goede bedoelingen hebben en een mooie visie opschrijven. Vervolgens komt de vraag: wat doen we ermee op een gewone dag, wanneer we moe zijn en het huis nog vol onafgewerkte dingen staat?

Maak ik ruimte wanneer mijn partner iets wil delen? Zeg ik op tijd dat ik vol zit? Kom ik terug op een gesprek waarvoor eerder geen plaats was? En kan ik mijn eigen aandeel zien zonder mijn grenzen uit het oog te verliezen?

Die vragen horen voor ons bij bewust leven en bij hoe wij Tantra benaderen. Aanraking, sensualiteit en lichaamsbewustzijn hebben daarin een plek. Ook de manier waarop je luistert, keuzes maakt en verantwoordelijkheid neemt voor je gedrag hoort erbij. Voor ons wordt verdieping voelbaar wanneer ze doorwerkt in het dagelijks leven.

Die visie heeft een lange aanloop. Mijn achtergrond ligt in shiatsu, cranio sacraal werk, reiki, Dru yoga en jarenlange verdieping in lichaamswerk en bewustzijn. Daar kwamen opleidingen in Engeland bij, onder meer bij Gayatri Beegan en Seani Love, rond massage, consent, schaduwwerk en koppels. In 2022 volgde ik Urban Tantra bij Barbara Carrellas. Mijn kunstenaarschap brengt daarnaast nieuwsgierigheid, aandacht en speelsheid mee.

Gert brengt zijn achtergrond in Creative Consciousness-coaching en zijn training in traumawerk mee, naast zeven jaar ervaring met het assisteren bij Tantra retreats en het geven van zijn eigen knuffelworkshops gedurende 5 jaar. Vanuit die verschillende achtergronden hebben we samen een manier van begeleiden ontwikkeld waarin praktisch oefenen, voelen en eerlijk zelfonderzoek samenkomen.

Ook het werk van Betty Martin en van Gay en Kathlyn Hendricks heeft ons geïnspireerd. Het helpt ons om nauwkeuriger te kijken naar toestemming, verantwoordelijkheid en wat we werkelijk ervaren, voordat we een verhaal over de ander gaan maken.

Die kennis gebruiken we in onze begeleiding én in onze relatie. Onder druk merken we soms dat iets opnieuw aandacht nodig heeft. Een vertrouwde oefening kan dan een laag zichtbaar maken waar we eerder gemakkelijker langsheen gingen.

Een eenvoudige afspraak helpt ons: eerst vragen of er ruimte is om iets te delen. En wanneer dat nu niet kan, samen een concreet moment zoeken om erop terug te komen. Dan blijft een grens een grens, zonder dat een belangrijk gesprek verdwijnt.

Ik probeer ook preciezer te vertellen wat er bij mij gebeurt. Als iets wordt weggelachen, voel ik dat ik me terugtrek. Mijn wens is dan dat er eerst even geluisterd wordt. Zo wordt duidelijker wat ik nodig heb en waar Gert op kan reageren.

Tegelijk wil ik blijven zien wat hij wél doet. Zijn betrokkenheid, wat hij draagt, wat hij op zijn manier probeert op te bouwen. Als ik alleen benoem wat ik mis, raakt dat gemakkelijk uit beeld. Andersom heb ik het ook nodig dat mijn inzet en mijn verlangen naar ons worden gezien.

Wat ons helpt, is daarnaast heel lichamelijk en eenvoudig. Even tegen elkaar aan zitten, wanneer we dat allebei fijn vinden. Een hand op een rug. Aanraking die gewoon aanraking mag blijven. Samen wandelen en weer merken dat we elkaar ook leuk vinden buiten alle gesprekken over wat er moet gebeuren.

Soms begint dat met iets praktisch. Samen onkruid weghalen. Een deur van het schuurtje dichtmaken. Kijken wat we vandaag kunnen afronden, in plaats van alleen te zien hoeveel er nog moet.

Daar ontstaat rust uit. Er gebeurt iets. We werken samen. En daarna mag er ook weer tijd voor ons zijn.

We maken daarom bewuster onderscheid tussen werktijd, alleen opladen en samen tijd doorbrengen. Ons relatiekompas helpt om opnieuw te vragen: wat vinden we belangrijk, wat vraagt nu aandacht en welke kleine afspraak past daarbij?

Ook in onze trajecten krijgt dat een plaats. Koppels onderzoeken wat er tussen hen leeft en hoe ze wat ze ervaren thuis kunnen voortzetten. We verbinden gesprekken en praktische relatietools met aandacht, aanraking en speelse oefeningen. We begeleiden altijd samen, met wederzijdse toestemming en eigen tempo als basis. Tijdens oefeningen werken jullie met je eigen partner, met kleding aan. Aanpassen, pauzeren of overslaan mag.

Onze eigen relatie is de plek waar we diezelfde aandacht blijven oefenen. Daar willen we elkaar kunnen zeggen: dit doet pijn, hier verlang ik naar, dit waardeer ik in jou, en dit wil ik zelf anders proberen.

Ik voel hoeveel het uitmaakt wanneer Gert hoort dat ik hem in onze toekomst zie. En wanneer ik kan vertrouwen op zijn betrokkenheid, ook als zijn tempo op een bepaald moment anders is dan het mijne.

We hebben nog veel plannen. Gelukkig maar. Ondertussen willen we ook tijd maken om elkaar te vinden in het leven dat er vandaag al is.

Willen jullie onderzoeken wat jullie kan helpen om opnieuw ruimte te maken voor verbinding?

Op onze website Connected Hearts vinden jullie meer over onze begeleiding.

Warme groet, Elise